Nieuwe Trend: Paaldansen

De cursussen paaldansen schieten als paddestoelen uit de grond en wat kun je nu beter doen, als je hier een artikel over wilt schrijven? Juist, zelf een les paaldansen gaan doen!

Van te voren maak je ergens een voorstelling van in je hoofd en bijna altijd blijkt het heel anders te zijn, dan wat je had verwacht. De grote hoeveelheid spierpijn en blauwe plekken had ik van te voren niet ingecalculeerd.
Toen ik me inschreef voor de proefles paaldansen had ik bepaalde associaties bij paaldansen, zoals waarschijnlijk meer mensen dat hebben. Ik stelde me zo voor dat ik in een ruimte met allemaal losgeslagen sexy naveltruitjes en nepborsten types me lichtelijk ongemakkelijk zou voelen.
Lichtelijk ongemakkelijk was wel het juiste woord, alleen de types bleken reuze mee te vallen. We werden in twee groepen gesplitst nadat de paaldans meesteres, laten we haar maar gewoon Judith noemen, een kleine demonstratie had gegeven waarvan wij allemaal diep onder de indruk waren. Ik moet heel eerlijk bekennen dat ik in het kneuzengroepje zat. Op een enkeling na hadden wij toch best een beetje moeite met de basisbeginselen. De andere groep, waarop wij perfect zicht hadden, ging het een stuk gemakkelijker af. Waarschijnlijk speelt leeftijd en lengte hierin dan toch een rol, want ‘de andere kant’ was ruim voorzien van jonge, ranke en petite deerntjes, terwijl wij in ons groepje toch allemaal ruim de 25 waren gepasseerd en qua lengte bijna allemaal een stuk langer waren. Dat zwaait dan waarschijnlijk allemaal wat minder soepel…

Met enige gene probeerde ik zo professioneel mogelijk de oefeningen na te doen, die Judith met zoveel zelfverzekerdheid en souplesse aan ons voordeed. Die gene voelde ik bij iedereen in ons groepje wel in meer of mindere mate. We begonnen met de ‘pole step’, simpelweg om de paal lopen en je als laatste er elegant omheen zwaaien. Dit ging nog redelijk. Daarna de ‘knee-curve’ en daar begon het al snel lastig te worden. Hoe meer je oefende met de paal, hoe blauwer de schenen en knieën werden, maar hoe soepeler de oefeningen op een gegeven moment ook werden uitgevoerd. Dat je op een gegeven moment je eigen remmingen een beetje los laat, wil ook wel helpen. Grappig trouwens, wanneer je aan iemand vertelt dat je een les paaldansen hebt gedaan, wordt er gelijk verondersteld dat je dus ondersteboven in een paal hebt gehangen… Dat was er deze eerste les (gelukkig) nog niet bij. De meest simpele oefeningen bleken toch een stuk lastiger en vooral een stuk zwaarder dan ik van te voren had gedacht.
Tijdens de les ontstond er ondanks (of wellicht eerder dankzij) een soort saamhorigheid. We stonden toch allemaal voor paal en dat schept een band. Er werd dan ook behoorlijk wat afgelachen.
Van te voren had ik niet verwacht dat ik het zo leuk zou vinden, dat ik nu serieus in mijn agenda ga kijken of ik toch een beetje ruimte kan maken om deze cursus van 10 lessen in te plannen. Leuke bijkomstigheid is dat mijn liefste het allemaal nog spannender vindt dan ik en serieus overweegt om bij de komende verbouwing op zolder een paal te laten inbouwen.

Met dank aan www.dancestyles.nl